• نوامبر

    29

    2019
  • 3502
مادر پویا بختیاری: سکوت در این شرایط خیانت به خون پویاهاست؟!

مادر پویا بختیاری: سکوت در این شرایط خیانت به خون پویاهاست؟!

مادر پویا بختیاری می‌گوید پسرش نه به خاطر غم نان که برای دفاع از حق مردم به خیابان رفت

۲۷ سال داشت، مهندس بود، به زبان انگلیسی تسلط داشت، ۱۹۰ سانتیمتر بلندای قامتش بود؛ قامتی که مادرش هرروز با لذت تماشایش می‌کرد و قربان صدقه‌اش می‌رفت: «من و پویا فقط مادر و پسر نبودیم، ما عاشق هم بودیم، پویا روزی صدبار مرا بغل می‌کرد…»

ناهید شیربیشه، مادر پویا بختیاری است. معلمی که همه توشه‌اش را برای تربیت دو فرزندش داده، حالا یکی از این دو کشته شده است، اما مادر می‌گوید: «من همچنان دو فرزند دارم، پویا با من است، وقتی در خانه راه می‌روم او کنار من است…»

گیاهخوار بود، از کشتن پشه هم پرهیز می‌کرد، می‌گفت کرم خاکی و پشه هم جزو کائنات هستند، اما با شلیک مستقیم گلوله به سرش کشته شد: «کی به اینها اجازه داد تو مغز پسر من گلوله خالی کنند؟ کی به اینها حق داده مغز پسر مرا متلاشی کنند؟ پسر من به کدامین گناه ناکرده کشته شد؟»

مادر مصطفی کریم‌بیگی، همان که در عاشورای سال ۸۸ مغزش را با شلیک گلوله متلاشی کردند، خواهر شهرام فرج‌زاده، همان که در عاشورای سال ۸۸ با خودرو نیروی انتظامی از روی بدنش رد شدند، نامزد میثم احمدی، همان که در همان روز و همان محلی که پویا بختیاری کشته شد، با شلیک گلوله کشته شد و بسیاری دیگر در این دو هفته به دیدار خانواده بختیاری رفته‌اند.


به کانال تورنتو چه خبر، مجله پُرسا در تلگرام بپیوندید

مادر پویا می‌گوید: «ما مثل همیم، همه‌مان مثل همیم، همه آنهایی که در این راه فرزندشان را به کشور و میهن هدیه کردند با هم هم‌احساسند، درد هم را بهتر می‌فهمیم برای اینکه درد از دست دادن عزیز، پسری که با زحمت بزرگش کردم، به ثمر رساندمش، به قد و بالایش نگاه کردم، برای هیچ مادری آسان نیست.»

از همین روست که این مادران قصد دارند مثل مادران خاوران، مثل مادران پارک لاله و مثل مادران صلح، برای دهمین، صدمین و هزارمین بار کنار هم بشینند و هسته‌ای از مادران دوباره داغدار را تشکیل دهند.

ناهید شیربیشه می‌گوید هنوز فرصت نکرده حتی از خانه بیرون برود، از بس که می‌آیند و می‌روند، برای تسلی. اما مصمم است به محض بازگشت به زندگی عادی هرطور که می‌تواند نگذارد خون پسرش به هدر برود: «پسر من آرمانش را درست انتخاب کرده بود. من اگر شایستگی داشته باشم باید در راه آرمان‌های او گام بردارم و از خدا می‌خواهم کمکم کند بتوانم حافظ خون پسرم باشم.»

به رسم همیشگی و برای تسلای بازماندگان، آنان که به دیدن خانواده فرد فوت شده می‌روند برایش آرزوی آمرزش از سوی خدا می‌کنند. مادر پویا اما می‌گوید فرزندش نیازی به آمرزش ندارد: «پسر من گناهی نکرده که خدا او را بیامرزد. اگر من به عنوان مادر لحظه به لحظه کنار این پسر زندگی کردم، یقین دارم که پسر من در ۲۷ سال عمرش هیچ گناهی مرتکب نشده و هیچ آمرزشی لازم ندارد. پسر من جز عشق ورزیدن به همه دنیا کار دیگری نکرده بود. آیا این آمرزش لازم دارد؟»

مطالب جدید
پر بازدیدکننده ترین مطالب
Copyright © 2019 Porsaa Magazine.